به گزارش پایگاه خبری یورواکتیو، تلاش اروپا برای تقویت مجدد توان نظامی خود، به دلیل عدم هماهنگی و یکپارچگی، ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و به جای افزایش امنیت، آن را تضعیف کند. به گزارش ایسنا، پایگاه خبری «یورواکتیو» در گزارشی نوشت: همزمان با اینکه واشنگتن از کاهش تمایل خود برای برتری فراآتلانتیک خبر می‌دهد و روسیه هم در حال افزایش تولیدات نظامی خود فراتر از نیازهای جنگ اوکراین است، دولت‌های اروپایی در حال افزایش هزینه‌های دفاعی هستند. با این حال، کشورهای عضو اتحادیه اروپا به جای همگرایی حول محور تدارکات یکپارچه و برنامه‌ریزی استراتژیک، رویکردهای عمدتا ملی را دنبال می‌کنند. این چندپارگی، شکاف فزاینده‌ای بین لفاظی‌های سیاسی در مورد وحدت و واقعیت عملیاتی در اروپا ایجاد می‌کند. افزایش هزینه‌ها، تاخیر در هماهنگی ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین بارها به اروپایی‌ها برای تقویت موضع دفاعی خودشان نهیب زده است. او در نشست داووس گفته بود: «اروپا باید بداند که چطور از خودش دفاع کند.» زلنسکی همچنین دولت‌های اروپایی عضو بروکسل را بابت ناکامی در اولویت بخشیدن به هزینه‌های دفاعی‌اشان پیش از افزایش فشارهای دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مورد عتاب قرار داده و گفته بود: «اروپایی‌ها برای هزینه‌کرد پنج درصد از تولید ناخالص داخلی در امور امنیتی کاری نمی‌کنند.» البته مشکل فقط مقیاس این هزینه نیست، بلکه فقدان هماهنگی و انسجام است. درحالی‌که دولت واشنگتن به متحدان اروپایی برای پیشرو بودن در زمینه مقابله با تهدیدهای امنیتی منطقه‌ای فشار وارد کرده، تجدید تسلیحات به آزمونی برای اعتبار دفاع جمعی تبدیل شده است. با این حال، برنامه‌ریزی همچنان نامتعادل است و استراتژی‌های تدارکات در بین کشورهای عضو به شدت متفاوت است. فرانسه، آلمان و ایتالیا به عنوان بزرگترین تولیدکنندگان دفاعی اروپا در برابر هماهنگی عمیق‌تر در تدارکات مقاومت کرده‌اند و ترتیبات دوجانبه‌ای را ترجیح می‌دهند که کنترل صنعتی ملی را حفظ می‌کند. چنین رویکردهایی، تلاش‌ها برای اجرای نقشه راه دفاعی اروپا را تضعیف کرده و انسجام استراتژیک را تضعیف می‌کند. بروکسل، بوداپست را تحت فشار قرار می‌دهد تا به تعهد دسامبر عمل کند، زیرا مجارستان تصویب نهایی یکی از بزرگترین بسته‌های حمایتی اتحادیه اروپا از اوکراین را به اختلاف بر سر ترانزیت نفت روسیه گره زده است. توقف پروژه‌های بزرگ و شاخص دیوار پهپادی اروپا که به عنوان ابتکار عمل شاخص اتحادیه اروپا برای مقابله با تهدیدات هیبریدی روسیه ارائه شده است، این اختلافات را نشان می‌دهد. اختلافات بر سر فناوری و حکومتداری، این پروژه را متوقف کرده و علی‌رغم اهمیت سیاسی آن، عملا آن را از کار انداخته است. این عدم تطابق بین پیام‌رسانی سیاسی و هماهنگی نظامی، خطر ایجاد ابهام را در زمانی که تنش ژئوپلیتیکی تشدید شده است، به همراه دارد. رهبران اروپایی پیش از این سیگنال‌های متضادی ارسال کرده‌اند. امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه اخیرا هشدار داد که «ما باید بسیار محتاط باشیم و از هرگونه دامن زدن به تنش خودداری کنیم.» در مقابل، «بایبا براژ» وزیر امور خارجه لتونی، استدلال کرد که «پاسخ پیشگیرانه‌تری لازم است.» ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه نیز به نوبه خود علنا به تقویت نظامی اروپا اذعان کرده و در کنفرانس والدای در اکتبر گذشته گفت: «مسکو از نزدیک نظامی شدن فزاینده اروپا را زیر نظر دارد» و این پرسش را مطرح کرد: «آیا این فقط لفاظی است یا زمان آن رسیده که ما پاسخ دهیم؟» اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا نیز اصرار داشته است که اقدامات اتحادیه اروپا کاملا دفاعی است. با این حال، پیام‌رسانی‌های متناقض ممکن است این تضمین‌ها را در محیطی از سوءظن متقابل پیچیده کند. اختلاف‌نظر درباره استراتژی‌های تدارکات حمایت عمومی از افزایش هزینه‌های نظامی در سراسر اروپا افزایش یافته و باعث ایجاد جدول‌های زمانی ملی بلندپروازانه‌ای شده است. آلمان متعهد شده است که تا سال ۲۰۲۹ به «توانایی جنگی» دست یابد، در حالی‌که مارک روته، دبیرکل ناتو هشدار داده است که این اتحاد باید ظرف پنج سال برای درگیری احتمالی آماده شود. در عین حال، سیاست‌های تدارکاتی همچنان پراکنده هستند. آلمان قانون «خرید اروپایی» را پیشنهاد کرده است، فرانسه بر تولید داخلی تاکید دارد، لهستان به خرید جنگنده‌ها و تانک‌های آمریکایی ادامه می‌دهد و پنتاگون تحت سیاست «اول آمریکا» صادرات تسلیحات ایالات متحده را ترویج می‌دهد. نتیجه این رویکردها، مجموعه‌ای از تصمیمات ملی است که توانایی اروپا را برای دستیابی به انسجام استراتژیک چه رسد به عملیاتی، علی‌رغم افزایش بودجه‌ها محدود می‌کند. آماده شدن برای تهدیدهای اشتباه؟ تجزیه و تحلیل وبگاه یورواکتیو همچنین نشان می‌دهد که اروپا ممکن است درحالی‌که تهدیدات هیبریدی را دست‌کم می‌گیرد، اولویت خود را به سمت سخت‌افزارهای نظامی معطوف کند. هرگونه اقدام روسیه علیه قلمرو ناتو احتمالا زیرساخت‌های حیاتی، شبکه‌های سایبری، اکوسیستم‌های اطلاعات نادرست و آسیب‌پذیری‌های اقتصادی را به جای حملات زرهی در مقیاس بزرگ هدف قرار خواهد داد. با وجود این، سرمایه‌گذاری‌های نظامی همچنان به شدت بر تسلیحات سنتی متمرکز هستند. عدم تطابق بین درک تهدید و اولویت‌های تدارکات، آنچه را که این مقاله به عنوان شکاف بین لفاظی و واقعیت اروپا توصیف می‌کند، عمیق‌تر می‌کند. در همین حال، کشورهای حوزه بالتیک و جبه شرقی در حال تقویت مرزها، ساخت استحکامات و آماده‌سازی زیرساخت‌ها برای درگیری احتمالی هستند. تحلیلگران این وضعیت را به عنوان یک «اتحاد دو سرعته» توصیف می‌کنند، به طوری که کشورهای خط مقدم به سمت وضعیت شبه‌جنگی حرکت می‌کنند، درحالی‌که اروپای غربی در مورد چارچوب‌های تدارکات بحث می‌کند. یک نظرسنجی در ماه دسامبر نشان داد که بیش از دو سوم اروپایی‌ها معتقدند که کشورشان قادر به دفاع نظامی از خود در برابر روسیه نخواهد بود. درخواست برای اصلاحات نهادی به گزارش یورواکتیو، برای رفع این نقاط ضعف، مکانیسم‌های خرید مشترک الزام‌آور که از طریق مشروطیت بودجه اعمال می‌شوند و همچنین ایجاد یک نهاد هماهنگی صنایع دفاعی اتحادیه اروپا دائمی با اختیار تصمیم‌گیری، پیشنهاد شده است. بدون چنین اصلاحات ساختاری، تجدید تسلیحات اروپا به جای بازدارندگی معتبر، خطر ایجاد چندپارگی را به همراه دارد.